BİR MEDENİYET ÜRÜNÜ OLARAK İNCİR KADİM KÜLTÜR DEĞERLERİMİZ III

 

Eskiçağlardan itibaren Akdeniz coğrafyasında bilinen incir ağacının anavatanının Anadolu olduğu genel kabul görmektedir. Öyle ki incirin botanik bilimdeki adı olan “Ficus Carica” Ege Bölgesi’ndeki antik yerleşim alanı “Caria”dan gelmektedir. İncir meyvesinin Fenikeliler, Yunanlılar ve Romalılar tarafından dünyanın çeşitli yerlerine yayıldığı ve tanınır hale geldiği bilinmektedir. Dini ve mitolojik kaynaklarda “kutsal ve efsunlu” bir meyve olarak geçen incir, Kuran-ı Kerim’de incir anlamına gelen “Tîn Suresi”nin de adı olmuştur. Türk sözlü geleneğinde, bilmecelerde, edebi yazılarda da yerini alan incir, eskiçağlardan itibaren değer görmüş ve bereketin sembolü olmuştur. Osmanlılar döneminde gerek ticari hayatta, gerekse saray mutfağında önemli yeri olan incir, Evliya Çelebi Seyahatnamesinde ayrıntılı bir şekilde anlatılmıştır. 19. yüzyılda Anadolu’yu ziyaret eden Batılı seyyahlar tarafından da bahsedilen incir, Osmanlı Devleti’nin son yüzyılında ticari alanda önemli ihraç maddeleri arasında yerini almıştır. Bu dönemde Aydın inciri, Amerikalıların dikkatini çekmiş ve bu durum incir çeliğinin yurt dışına çıkarılmasına dair düzenlemelerin yapılmasını beraberinde getirmiştir. Cumhuriyetin ilk yıllarında da incir yetiştiriciliği ve ihracatı önemini sürdürmeye devam etmiş ve 1925 yılında İzmir Ticaret Borsası’nda işlem görmeye başlamıştır.